Bijkomen, Scooteren en Schildpadden

geplaatst in: Blogs | 5

Dag 29 – woensdag 22 maart

Dit keer gaat om 2.30 uur de wekker en onze leuke chauffeur begroet ons een half uurtje later met een grote glimlach. We hebben nog een rit van twee uur voor de boeg. In het donker rijden we door de jungle en een deel van de vulkaan. Stipt om 5.00 uur zijn we aan het begin van de trekking belandt. En daar gaan we dan. De eerste 500 meter is nog vlak maar daarna gaan we alleen maar omhoog en echt goed omhoog. Na een vrij pittige 1,5 uur lopen zijn we dan eindelijk bovenaan gekomen. Op de app zien we dat we in 1,5 uur zo’n 700 m zijn gestegen. Poeh flinke klim dus. Onderweg zijn we veel zwavelwerkers tegen gekomen. Zij lopen elke dag(!!!) naar boven om zwavel te innen en lopen dan vervolgens met kilo’s zwavel naar beneden. Jeetje, wat een werk.. Bovenop horen we een prachtig uitzicht te hebben over een blauw kraterlake maar het is zo mistig dat we letterlijk niks zien. Als Jasper al een paar meter voor me liep verdween hij in de mist. Bovendien was de mist gemengt met zwavelrook en probeerde we zoveel mogelijk onze monden te bedekken want een gasmasker hadden we niet. We lopen een stukje om de krater maar het zicht wordt er niet beter op. Zo vroeg opgestaan, zo pittige klim om 5 uur sochtends en voor wat? Mist en mist en nog eens mist. Onderweg waren we nog de Nederlanders tegengekomen met wie we in eerste instantie de tour wilde combineren en die hadden gezegd dat je geduld moet hebben. Nou dat moet je tegen mij zeggen 😉 We gaan daarom maar ergens zitten en wachten. Heel soms hadden we een beetje zicht en op dat moment maakten we even snel een foto. Ervan genieten was bijna niet mogelijk zo snel was het zicht alweer verdwenen. We willen eigenlijk een rondje om de krater lopen maar we komen er vrij snel achter dat er geen goed pad is en keren terug. “Zullen we dan maar weer naar beneden lopen” zeg ik teleurgesteld tegen Jasper. Op het moment dat we besloten te hebben om te gaan, verdwijnen ineens alle wolken en heb we echt gigantisch goed zicht. Wauw, wat een uitzicht! Alle teleurstellingen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Na een tijd is het toch echt tijd om te gaan. Ook al hebben we geen eindtijd gekregen om terug te komen, we zijn nu toch wel een enige tijd boven. Binnen een uur staan we weer beneden. Onze chauffeur was zichtbaar opgelucht dat hij ons zag. “I was worried” zegt hij. “I already informed the vulcano police”. Jasper en ik kijken elkaar verbaasd aan. Hij legt uit dat de toeristen niet zolang boven blijven en als ze dat wel gebeurd zijn ze of verdwaald of probeerden ze een rondje om de krater zonder pad. Er zijn dus speciale controlleurs die met een scooter naar boven rijden om die toeristen op te sporen. Het had niet veel langer moeten duren of we waren opgespoord, haha. “Im glad you are okay” vervolgt hij. “With the earthquake and all”. Weer kijken we elkaar verbaasd aan. “Earthquake?” vraag ik. Schijnbaar was er een aardbeving 23 km van Bali af met hevige natrillingen in Java. Bizar dat we niks hebben gemerkt! We stappen de auto in en gaan op weg naar de haven. Om 11.00 uur hebben we de boot richting Bali en onze chauffeur zet ons keurig op tijd af en we nemen afscheid van hem. Dankzij hem hebben we echt drie te gekke dagen meegemaakt. Op de boot hebben we pas door hoe erg we ruiken naar zwavel en we zien er erg moe uit. Jasper raakt nog even aan de praat met een jongen en na een uur zijn we op Bali. We hebben een luxe resort geboekt om even bij te komen van de laatste vier weken. We worden netjes opgehaald en na een tocht van twee uur komen we aan bij het resort. En oh oh wat is het hier prachtig. Het ligt boven op een berg en we hebben uitzicht over het groene land en de zee met een infinity pool (zie foto voor wat het is). Het huisje is echt een verademing. Groot bed, grote badkamer met een heerlijke douch. We dumpen onze spullen en gaan het zwembad in. Savonds eten we een hapje in het restaurant en vallen we tevreden in slaap.

Dag 30 – donderdag 23 maart

Ik kan eigenlijk heel kort zijn over deze dag:

chillen – zwemmen – zonnen – massage krijgen – chillen – zonnen – zwemmen – eten – zwemmen – zonnen – chillen – eten.

Dag 31 – vrijdag 24 maart

Jasper heeft dit jaar zijn duikbrevet gehaald dus hij moest daar natuurlijk goed gebruik van maken! De duikschool haalt ons op met een busje en na een uur rijden komen we aan in een kleine haven. Vanaf daar hebben we een kleine boottocht naar een eilandje waar je prachtig kan duiken en snorkelen. We zijn met zijn drieeen. Ik ga met iemand anders en een guide snorkelen en Jasper en zijn guide gaan met zijn tweeen duiken. Wat een luxe. We zien echt de mooiste vissen. Er liggen wel wat kwalletjes in het water waar ik beetje bang voor ben maar volgens de guide kan het geen kwaad. Toch ben ik meer gefoccust op het zwemmen dan anders. Als we terug zijn bij de boot zijn Jasper en zijn guide al terug. Met een grote glimlach vertelt hij wat hij allemaal heeft gezien. We hebben lunch op de boot en maken ons dan klaar voor de tweede ronde. Ik kan niet stoppen met kijken er is zoveel te zien. Nu ben ik eerder terug dan Jasper en als we ze uit het water vissen zie ik aan hem dat hij duiken echt te gek vindt. We varen terug naar de haven en gaan met het busje terug naar het resort. Het grappige is (nou niet voor mij eigenlijk haha…) dat die gasten van de duikschool gek zijn op dezelfde herriemuziek als Jasper. Het was dan ook een luidruchtige terugtocht maar gelukkig hadden ze ook muziek van Adele en daar kon ik dan weer van genieten. In het resort gaan we weer lekker bij het zwembad genieten. We probeerden al twee dagen vervoer te regelen naar onze volgende plek maar er werd de hele tijd niet gereageerd op de mail. Het resort wil bellen voor ons, maar als er wordt opgehangen wordt er gezegd dat de buss volgeboekt is. Huh? We hadden dit twee dagen geleden al geregeld. Nu belt Jasper en nu blijkt dat onze namen er wel tussen staan. Nou we gaan het zien morgen.

Dag 32 – zaterdag 25 maart

Het was even spannend maar we worden keurig opgehaald en naar een grotere bus gebracht. Binnen twee uur zijn we in Ubud aangekomen. We willen een grab bestellen die ons naar de homestay kan brengen maar we worden twee keer afgewezen. Wat blijkt? Grab en uber zijn verboden in deze stad. We besluiten om een stukje te lopen en te kijken of we iets van een taxi tegenkomen. We worden nog minuut later aangesproken door iemand die ons wel even wil brengen. Hup spullen in de auto en daar gaan we. Hij stelt voor om morgen een rondleiding te geven in de stad en buiten de stad. We zijn in eerste instantie heel enthousiast maar ik wil het eigenlijk nog niet gelijk vastleggen want het is ook leuk om alles zelf te ontdekken. We vragen daarom zijn nummer en houden de afspraak even op voorbehoud. De homestay ligt in een super leuk rustig straatje. Met allemaal kleine hippe restaurantjes, massage- en spaklinieken en leuke winkeltjes. We worden super vriendelijk ontvangen en hebben een geweldig grote kamer en badkamer voor een hele mooie prijs. Ubud is een van de leukste steden van Indonesië en dat zie ik dan ook meteen. Er hangt een heerlijk relaxte sfeer en de stad heeft allemaal kleine straatjes en leuke winkeltjes. Midden in de stad ligt het Monkey Forrest en daar gaan we dan ook als eerste heen. We hebben begrepen dat de Makaken hier heel brutaal zijn dus ik voel me dan ook niet zo op mijn gemak als we het bos inlopen. Gelukkig staan er overal “bewakers” die de apen én de menssn goed in de gaten houden. Het bos is echt prachtig. Grote hoge bomen, lianen, een riviertje. Onbegrijpelijk dat dit zo midden in de stad ligt. En ja er zijn overa apen. Zodra iemand ook maar zijn tas openritst komen ze direct naar ze toe. De waterflesjes en het eten worden zo uit de tassen geplukt en weg zijn de apen. De tempels in het bos zijn helaas allemaal gesloten en kunnen we niet bekijken maar de apen zijn al een hele (spannende) ervaring. Na het bos gaan we even lunchen en bespreken we het plan van de rest van de middag en morgen. We besluiten om toch de chauffeur af te zeggen en een scootertje te huren. Het plan in de middag is om naar het paleis te gaan. Dinsdag 28 maart is het in Bali Nyepi day ook wel silence day genoemd. Het is een feest van de Hindoestanen waarbij het nieuwe jaar wordt gevierd. Op die dag is alles gesloten, bussen, boten en vliegtuigen vertrekken niet en alle toeristen worden in hun hotel gehouden. Voorafgaand zijn er veel ceremonies en worden er gigantisch grote papier mache poppen gemaakt. Die poppen symboliseren het kwaad, na een parade worden de poppen in de fik gestoken en is het kwaad verdwenen. Onderweg naar het paleis zien we dan ook een aantal van die poppen en ceremonies langs de weg. Heel indrukwekkend. Helaas kunnen we het paleis niet in vanwege zo’n ceremonie maar kunnen er wel een beetje om heen lopen. We worden op straat aangesproken of we vanavond een Balinese dansshow willen bekijken in het waterpaleis. We twijfelen even, want ja ik wil dat natuurlijk wel maar Jasper is niet zo’n groot fan. Om ons over te halen brengt hij ons naar het waterpaleis toe en de locatie is echt prachtig!! Jasper stemt in en we kopen kaartjes. We gaan terug naar de homestay om even te chillen, douchen en omkleden gaan daarna naar de show. De show duurt een uur en heeft 7 verschillende optredens. En het is echt geweldig en ja Jasper vond het ook leuk! Gelukkig hebben we wel een boekje waar de verhalen in staan want anders was het vrij moeilijk te ontdekken waar het over ging. Weer een topdag voorbij.

Dag 33 – zondag 26 maart

Het regent en hard ook en houdt maar niet op. We wilden een scooter huren vandaag maar beginnen toch te twijfelen. We doen daarom rustig aan deze ochtend (ook wel is lekker!!) We gaan in ons leuke straatje even ontbijten en de regen wordt al iets minder. Jasper ziet het zitten om te rijden en zolang hij er vertrouwen in heeft, vind ik het allemaal prima. We huren een scootertje voor 4 euro(!!!) en krijgen er regenponcho’s bij. Via de offline map Maps.me stippelen we een route uit en ja daar gaan we! We hebben meteen spijt dat we dit niet al veel eerder in onze reis hebben gedaan. Het is echt heerlijk om zelf lekker op pad te gaan en dingentjes uit te vinden. We rijden naar de eerste tempel want omgeving Ubud bestaat vooral uit tempels en rijstvelden. De tempel mogen we niet in zonder sarrong en zo komt het dat ik Jasper voor het eerst in een rok zie (hint: hilarisch!! vooral zijn gezicht erbij) Deze tempel beschikt over heilig water en er staan dan ook veel mensen in dat water te bidden. Een heel gek gezicht… vervolgens zien we nog een kleine ceremonie. We vervolgen onze weg naar de tweede tempel waarvan we een goed stuk naar beneden moeten lopen. Deze tempel is veel ouder dan de vorige en is deels uitgesneden in de rotsen, prachtig om te zien en indrukwekkend. Na een goede klim naar boven stappen we weer op het scootertje en gaan naar een van de grootste rijstterassen van Bali. We kunnen hier doorheen lopen en het is zon mooi gezicht. We gaan dan ook even eten met uitzicht op de terrassen daarna gaan we richting de derde tempel. We zijn trots op onszelf dat we deze beslissing hebben gemaakt om met de scooter alles te doen! Als we de scooter weer inleveren, gaan we terug naar de homestay kleden we ons om en neem ik weer een massage. Want ja als je in Ubud zit moét je tenminste een massage hebben gehad. Ik laat ook nog mijn voeten verzorgen en kom heerlijk ontspannend weer naar buiten.

Dag 34 – maandag 27 maart

Omdat morgen Nyepi day is, willen we niet op Bali zijn. Toeristen worden namelijk heel de dag binnen gehouden en dat zien we niet zitten. We gaan daarom naar de Gili eilanden. Deze eilandengroep ligt vlakbij Lombok en is een uurtje varen vanaf Bali. Het is slecht weer en iets over 7 worden we opgehaald door bij de homestay. Het ritje duurt een uurtje en als we in de haven aankomen zien we dat het onwijs druk is. Meer mensen proberen dus Bali te ontvluchten. De zee is wild en in de verte zien we alleen maar donkere wolken.. precies waar wij heen wilden. Het volgende uur is chaotisch. We moeten allemaal wachten maar er zijn heel veel maatschappijen en we hebben geen idee wanneer onze boot er is. Er wordt niets omgeroepen en zien geen mensen rondlopen. Direct aan het water mag je niet staan vanwege de veiligheid dus we zijn allemaal in een soort wachtruimte maar het is iedergeval droog. Onze boot zou er om 9.00 uur zijn dus we lopen richting de waterkant maar we worden tegen gehouden. Onze bootmaatschappij is er nog niet. Na een half uur wachten en flink wat verwarring stappen we op de boot en begint ons ritje. De zee is echt wild en er zijn dan ook heel wat mensen die groen zien en enkelen die aan het overgeven zijn. Ook ik en zelfs Jasper voelen ons niet lekker en proberen onze ogen dicht te doen en muziek te luisteren. Na een helse tocht komen we dan eindelijk aan op Gili Air. Je hebt er drie: Gili T, Gili Meno en Gili Air. We begrepen dat Gili T het drukste zou zijn maar er stappen maar heel weinig mensen van de boot. De rest stapt allemaal uit op Gili Air. Dat hadden we niet verwacht! We zijn blij dat we op vaste land staan en lopen met al onze spullen richting de volgende homestay. Het is even een stukje lopen en vooral met de zon (jeej hij schijnt hier wel!) en de zware tassen is het niet de leukste wandeltocht die we hebben gemaakt. We worden hartelijk ontvangen met een bananensapje en als we onze bungalow zien, zijn we helemaal tevreden. Spullen dumpen, snorkels pakken en gaan. We eten eerst iets en gaan daarna het water in om te snorkelen. De rest van de middag is het zwemmen, lezen (ik dan) muziek luisteren (jasper) en slapen. We zitten aan de oostkust van het eilandje en we willen op tijd vertrekken zodat we bij de westkust de zonsondergang kunnen zien. Het is ongeveer 20 min lopen en de zonsondergang is fantastisch. In de verte hebben we zelfs zicht op Bali en zijn vulkanen. Bij een strandtentje eten we wat en we gaan weer terug. Bij het huisje komt Jasper er achter dat de sleutel niet meer in zijn broekzak zit. Shit, die moet nog bij de strandtent liggen.. tenminste dat hopen we. Om het hele stuk terug te lopen hadden we beide niet zo trek in maar bij de buren kunnen er fietsen worden gehuurd. Om de kosten te besparen huurt Jasper een fiets en wacht ik bij het huisje. Binnen een kwartier is hij terug. De rest lees je volgende week…

Haha grapje.

Binnen een kwartier is hij terug met jawel de sleutel. Wat een geluksvogel!

Dag 35 – dinsdag 28 maart

Vandaag is het: duikdag! We komen iets te vroeg aan bij de duikschool en lopen daarom een stukje over het eiland. Om 11.00 uur ontmoeten we Jaspers duikinstructeur en krijgt hij zijn briefing. Ik ben de enige die gaat snorkelen de rest gaat allemaal duiken. We stappen op de boot en varen richting Gili Meno. Binnen een kwartier zijn we daar en maakt Jasper (en de rest) zich klaar voor de eerste duik. Ik wacht totdat iedereen onder water is en trek dan mijn finnen aan. Op de boot is alleen nog de kapitein en een hulpmaatje. Het hulpmaatje vraagt of hij mee moet her water in om me te begeleiden. Opgelucht haal ik adem Ja graag! We hebben een extra onderwater camera gehuurd omdat de go pro hoes wat is gaan lekken om 18 m diepte. Ik heb daarom de go pro mee en Jasper de gehuurde camera. Ik zit op de rand van de boot op het punt om het water in te gaan en floep… het zelfgeimproviseerde go pro touwtje schiet los en de go pro valt het water in. Ik zit even verstijfd op de boot stamel eruit help de go pro de go pro en ik plons er in. Ik kijk direct onder mij wat eigenlijk helemaal geen zin heeft door de stroming (realiseerde ik me niet op dat moment) en wil ik bijna huilen van domheid als ik aan de andere kant van de boot een lachende jongen zie met jawel de go pro in zijn handen. Ik schreeuw het uit Yooou aaaare my hero… thank you terimah kasi dankje. “Zullen we dan nu op zoek gaan naar de turtle?” vraagt de grijnsde hulpmaat. We zwemmen en zwemmen en ik kijk mijn ogen weer uit. Het water is zo zo zo helder en er is zoveel te zien. Het enige wat jammer is, is dat al het koraal dood is. Koraal is heel kwetsbaar en je ziet dat de mens het heeft kapotgemaakt en beschadigd. Na een half uurtje roept de hulpmaat me. TURTLE. Als een gek zwem ik naar hem toe… en jahoor daar ligt hij op de bodem te chillen en te eten van het koraal. Het is zo’n magisch moment omdat we maar met zijn tweeen zijn en geen andere toeristen. Voel mijn gevoel ben ik uren aan het kijken totdat er duikers komen en de schildpad van schrik wegzwemt. En het zwemmen is nogal indrukwekkender. Hij zweeft door het water. Hij komt naar boven om adem te halen en op gepaste afstand volgen we hem. Als die uitzicht is verdwenen zien we er nog een en vervolgens nog een en nog een. “You are very lucky today” zegt het hulpmaatje en nu grijns ik. Zeg dat wel hulpmaatje, zeg dat wel! Als we terug zijn bij de boot is Jasper nog niet terug maar niet lang daarna zie ik hem. Ook met een glimlach van oor tot oor. Hij had ook een schildpad gezien en een maureen en een octopus en heel veel vissen. We gaan terug naar de haven, eten wat en maken ons klaar voor de tweede duik. Nieuwe instructeur, nieuwe briefing en ik ben weer de enige snorkelaar. Op de boot wordt iedereens naam genoemd om te controleren of iedereen er ook is. Mijn naam hoor ik dit keer niet en als ze mijn naam vragen krijg ik de bijnaam “Snorkeling Shannon”. Ik ben bang dat ik deze nog wel een paar dagen ga horen van mijn wederhelft, haha! Uiteindelijk blijk ik toch niet alleen te gaan snorkelen. Er is ook een lesgroepje aan boord en een van de meisjes durft toch niet te duiken en gaat daarom met Snorkeling Shannon mee. Mijn eigen vertrouwde hulpmaatje is er niet bij maar er is wel iemand anders die ons wil begeleiden. We gaan het water in en opgegeven moment roept het meisje. Turtle turtle!! We zijn even onze guide uit het oog verloren en we zwemmen daarom met de turtle mee. Na een tijd komt de guide naar ons toen en vertelde dat hij een babyturtle had gespot en dat hij dat ons wilden laten zien maar dat we ineens weg waren.. oh oeps. We zien nog meer turtles en ik voel me echt de gelukkigste persoon op aarde. Want man man wat is dit bijzonder. Terug op de boot begrijp ik van Jasper dat hij zijn tweede duik leuker vond dan de eerste en dat hij zelfs een Eagle Ray had gezien (een hele grote rog) die in dat gebied heel zeldzaam zijn. Als we terug zijn in de haven kleden we ons om en gaan we terug naar het huisje. We huren ook een fiets voor mij en fietsen richting het westen. We genieten weer van een heerlijke zonsondergang en de mooie sterren die daar op volgen. Wat-een-top-dag.

 

FOTO’S:

5 Antwoorden

  1. Wat een plezier om alle avonturen te lezen en dan alle foto’s daarbij! Ik word er helemaal blij van :-)

  2. Carla Schouten

    Hallo lieve reisvrienden, wat een verhalen weer! Snorkling Shannon , Jasper in een sarong (die foto mis ik trouwens hihi),
    apen in de stad en weer veel plezier!
    Ook ik word er helemaal blij van! Top geschreven weer shannon!

    Liefs uit een bewolkt Nederland…….ciao Carla.

  3. SLuit me aan bij de vorige twee dames.
    Een plezier om te lezen, wat een energie en wat een vreugde om wat jullie tegenkomen.
    Top, Shannon en Jasper.

  4. Toen wij vroeger met de kinderen een topje in Zwitserland beklommen deden wij 300 meter per uur oftewel voor een top van duizend meter ongeveer drie uur. Jullie deden in 1,5 uur zo’n 700 m, dus vergeleken met ons een behoorlijke prestatie. Al was de leeftijd van de kinderen lager dan die van jullie.
    Eenmaal terug in Nederland blijft de interessante vraag hoe je je conditie op peil kunt houden.
    Je hebt weer een onderhoudend verslag gemaakt, waarvoor mijn grote dank

  5. Ook de foto’s zijn weergaloos, Na de tekst is een verdere toelichting overbodig
    Met veel waardering en welgemeende dank.

Laat een reactie achter