Tempels, Op de foto en Vulkanen

geplaatst in: Uncategorized | 5

Dag 22 – woensdag 15 maart

Nou dat was het dan. Wat zijn de drie weken voorbij gevlogen. We nemen afscheid van Vietnam en een geweldig eerste deel van onze reis. Binnen drie uurtjes landen we in Jakarta. We hebben begrepen dat Jakarta een stad is waar je niet lang wil verblijven vanwege de drukte en de stank en daarom hebben we ook besloten om een trein te nemen naar een andere stad: Bandung. Het treinstation ligt in de stad, volgens google maps 35 minuten rijden. We landen om 13.00 uur en om 15.30 uur vertrekt de trein. Genoeg tijd zou je zeggen. Uiteraard moeten we eerst weer door immigratie (wat een stuk sneller gaat dan Vietnam) en wachten op de koffers. Er is nogal verwarring op welke band de bagage komt maar we hebben vrij snel alle bagage. Rond 14.00 uur verlaten we het vliegveld. Met de wifi hebben we een uber besteld nu moeten we die alleen nog even vinden.. en dat is nogal een dingetje. Omdat we buiten liepen en de wifi verbinding wegviel was het op goede gok ergens heen lopen. We kwamen er niet helemaal uit en het was ook nog is bloedje heet met de zware tassen dus we besloten om de chauffeur te bellen. Binnen paar minuten zaten we in de auto en was het geregeld. Hij wist waar we naar toe moesten, want dat is zo ideaal aan uber je geeft via de app door welke locatie je moet zijn. We zagen op zijn navigatie dat het geen 35 minuten rijden was maar bijna een uur. Het was inmiddels al iets over 2. Het verkeer was zo druk, we reden nog een stukje verkeerd, we hadden nog tolpoortjes waar we door heen moesten maar eindelijk waren we om 15.10 uur op het station. We werden nog door iedereen aangesproken en beetje geeergerd wuiven we ze weg. Als er een man ons aanspreekt willen we weer doorlopen maar hij maakt heel snel kenbaar dat hij bij het station werkt en ons oprecht wil helpen. Hij laat ons zien waar we de via internet bestelde tickets kunnen ophalen en brengt ons naar het perron. Uiteindelijk zijn we er 15.25 uur en komt de trein net aanrijden. Poeh dat was wel heel goed net getimed. De treinreis duurt nog eens drie uur en we kijken naar buiten en kijken een filmpje. Als we in Bandoeng aankomen worden we beladen met mensen die ons een lift willen geven. Een man is heel aanhoudend en wil ons voor een belachelijke prijs wel brengen naar het hostel. Na meerdere keren gezegd te hebben dat we niet mee willen en zijn prijs drie keer enorm is gezakt, zien we een meisje van een taxibedrijf op het parkeerterrein staan die ons verder kan helpen. Omdat we geen wifi hebben kunnen we geen uber bestellen dus waren we genoodzaakt om een taksi te nemen. Het meisje regelt voor ons een taxi en vertelt enthousiast dat ze vrienden heeft die in Nederland wonen. De taxichauffeur rijdt een stuk verkeerd omdat hij in de war is door het adres die het hostel had doorgegeven. Via de offline map maps.me kunnen we de route volgen en toen we echt totaal de andere kant op reden spraken we de beste man aan. Na wat heen en weer gebel naar het kantoor had hij uiteindelijk het juiste adres en reed hij er ons zonder problemen naar toe. Bij het uitstappen wel een kleine discussie want we wilden niet hele bedrag betalen omdat hij verkeerd was gereden. We vonden een middenweg. In het hostel zijn we onwijs vriendelijk ontvangen door de eigenaar en zijn gezin. Heel geïnteresseerd en lief. We gaan eten in een tentje tegenover het hostel omdat we letterlijk geen puf meer hadden om meer dan 10 m te lopen. Het tentje heet ‘De keuken van Elsje’ en serveert jawel… nederlands eten. Van erwtensoep tot stampot van kroketten tot aan poffertjes. Daar zaten we niet helemaal op te wachten maar uiteindelijk vinden we alletwee toch iets naar ons zin. Aan de muur hangen foto’s van het personeel in Volendam. Het blijkt familie van ze te zijn die in Nederland wonen. Leuk. Als we weg willen gaan vragen ze of ze nog met ons op de foto mogen. We hadden al begrepen dat veel mensen in Azië dat willen, maar in Vietnam vroeg niemand aan ons of ze met ons op de foto wilden dus we voelden ons vereerd! Eindelijk iemand wil met ons op de foto.

Dag 23 – donderdag 16 maart

Om half 5 schrikken we op van heel veel geluid. Als we beter luisteren horen we dat door de speakers in de stad gebeden klinken. Java is moslimland en we hadden er niet bij stil gestaan dat ze vijf keer per dag bidden waarvan nummer 1 begint om half 5 sochtends. Na 10 minuten is het voorbij en vallen we weer in slaap. Om 6.00 uur gaat de wekker en bestellen we een grab (zelfde dienst als uber). Op het station kopen we boodschapjes voor de lange treinreis (8 uur). Om 7.20 uur vertrekken we. De treinreis is prachtig. We rijden door groene landschappen, langs vulkanen, door bergen. Ik kan er geen genoeg van krijgen en voor we het weten is het dan ook al 8 uur later. We komen in aan in Yogyakarta. Dé culturele stad van Java en in het midden van het eiland. We hebben een super leuke kamer en er is een zwembad dus we gaan daar even lekker relaxen. Savonds gaan we er alleen even uit voor een hapje eten. We komen terecht in een satébar en net als we denken dat we nu toch echt bij een Javaanse tent zitten, spreekt de ober/eigenaar ons aan in het jawel Nederlands. Hij heeft zijn vrouw leren kennen in Java en heeft toen deze zaak geopend. Zijn vrouw doet het kookwerk dus we krijgen wel echte Javaanse saté’s en het is echt zo lekker!! Als we terug zijn in het hostel proberen we een plannetje te maken voor de komende dagen. Er zijn twee werelderfgoed tempels die we sowieso willen zien. We komen er eigenlijk niet helemaal uit en wachten het morgen even af.

Dag 24 – vrijdag 17 maart

Ik weet niet wat het is vandaag, maar we hebben een offday. De afgelopen 3 weken liep alles zo gesmeerd en naar ons zin dus dat er een keer een mindere dag is, is dan niet zo gek. We willen naar de Prembanan, een van de werelderfgoed tempels en bedenken dat we dat wel op de scooter willen doen. Bij de receptie vragen we of we een scooter kunnen huren. Dat kan wel alleen het is veel goedkoper om met de bus te gaan laat de medewerker weten. Hij legt ons uit wat we moeten weten. Vervolgens zegt hij dat we beter later kunnen gaan zodat we de zonsondergang nog kunnen zien. Oke we geloven het allemaal wel en gaan daarom eerst nog een stukje lopen in Yogya. Er zijn nog overblijfselen uit de tijd van de Sultan en we besluiten daar eerst even een kijkje te nemen. Wat we flink onderschatten is ongeloof warm het is, vochtig warm. Na 15 min lopen zijn we alletwee zeiknat van het zweet. Als we eindelijk bij een van de overblijfselen aankomen, is het niet zo bijzonder. Het is het buitenverblijf van de sultan die daar drie zwembaden heeft laten bouwen. De gebouwen zijn leeg en niet bijgehouden, maar goed we hebben het gezien. Daarna lopen we naar de bushalte. De jongen van het hostel had gezegd dat het om 1 bus ging, maar bij de bushalte laten ze weten dat we drie keer moeten overstappen. Ze schrijven op een papiertje op waar we moeten uitstappen en na kwartiertje wachten komt de eerste bus. Het is niet zo’n grote bus en bij de deur staat een mannetje die iets onverstaanbaar roept en dan mensen zo ongeveer de bus uit duwt en nieuwe mensen naar binnen trekt. Wat een beleving. Bij onze halte geeft hij een seintje en we stappen uit. Of nouja we worden er vriendelijk uitgeduwd. De halte is overdekt en bloedje heet. We hebben geen idee wanneer de volgende bus komt maar we vermoeden vrij snel want dat was ook bij de eerste bus zo. In het bushokje zitten weer mensen van de busorganisatie en een van hen zal laten weten als onze bus komt. Na 15 min wachten beginnen we toch wel beetje te denken hoe lang het nog duurt, na 30 min wachten beginnen we de hoop langzaam te verliezen en na 45 minuten hebben we helemaal zoiets van wat gebeurd hier. Na 50 min wachten komt dan eindelijk de bus. Maar er zijn zoveel mensen die in onze halte hebben moeten wachten, laat staan de haltes daarvoor dat de bus stampes vol zit en wij er niet meer bij kunnen en de bus rijdt weg. We staan er beetje verbijsterd te kijken en Jasper loopt naar de mensen van de busmaatschappij en vraagt wanneer de volgende komt. De schouders worden opgehaald en ze laten ons weten dat ze geen idee hebben. Ja jeetje daar hebben we niks aan en we lopen dan ook weg van het bloedhete bushokje. Een paar 100 meter verderop vinden we een restaurantje met wifi en bestellen we een grab (de soortgelijke uber dienst). De grab is er binnen 3 min en nog geen 20 min later staan we dan eindelijk bij de tempel. De tempel is echt prachtig. Het is zo groog en indrukwekkend voor mijn gevoel blijven we uren staan om te kijken. Als we dichterbij komen, worden we aangesproken door drie giechelende meisjes. Ze laten weten dat ze voor hun Engelse schoolproject een gratis tour geven. Oke kom maar op. Ze leiden ons rond en beginnen zenuwachtig aan hun verhaal, maar we kunnen ze goed volgen. Echt een super leuke manier om meer te weten te komen over de tempel, na de tour bedanken we ze dan ook uitgebreid en er moet natuurlijk een foto worden gemaakt. We lopen daarna nog zelf even rond en als we door het park verder willen lopen begint het echt kei en keihard te regenen. In eerste instantie zijn we blij ja! verkoeling, maar daarna is alles zeikesnat en lopen we terug naar de ingang. Omdat we niet met de bus zijn gekomen, hebben we geen idee waar de bushalte is. Internet is in geen velden of wegen te bekennen en er zijn geen taxi’s. Het blijft regenen en we hebben geen idee hoe we terug kunnen. Er blijft eigenlijk maar een optie over: 3G aanzetten ook al weten we dat dat een heel duur grapje gaat worden. Met 3G aan bestellen we een grab. We wachten en wachten maar hij komt maar niet. Uiteindelijk zien we hem rijden (het nummerbord krijg je te zien via de app) maar door de drukte kan hij niet bij ons komen. (We staan namelijk langs de weg) hij wijst wat en we denken dat we op een andere plek moeten staan dus we gaan daar braaf wachten. Na een paar minuten is hij er nog steeds niet en moeten we weer 3G aanzetten om te zien waar zijn locatie is. Wij staan echt totaal verkeerd en moeten de drukke weg oversteken en de andere kant oplopen. Eindelijk zitten we er in en brengt hij ons terug naar het hostel. We hebben inmiddels ook onwijs trek gekregen en we gaan op zoek naar een tentje om te eten, maar die zoektocht zit niet mee en we belanden uiteindelijk maar in een warung. (klein streetfood tentje langs de weg.) Ik ben als de dood dat ik ziek word van het eten, maar het viel mee. We gaan daarna vroeg slapen want de wekker gaat om 3.00 uur voor de sunrise tour naar de andere tempel.

Dag 25 – zaterdag 18 maart

3.00 uur is heel erg vroeg om op te staan, kan ik jullie vertellen. Half verward, half slapend pakken we onze spullen en lopen naar de balie waar we worden opgehaald. Na 20 min wachten komt het busje ons halen en nadat we meerdere mensen hebben opgepikt rijden we richting het uitzichtpunt. Iets over 5 komen we aan, lopen we een mooi stukje (denken we het is pikkedonker) naar boven door de jungle en komen uit bij een plateau wat ons rond 6.00 uur uitzicht moet geven aan de vallei en de Borobudur tempel. We wachten en wachten en langzamerhand zie je het lichter worden. De lucht kleurt langzaam roze en de mist hangt over de vallei. Het is echt een magisch gezicht om te zien. De tempel zien we helaas niet vanwege de mist, maar we zijn tevreden. Dit was een mooi begin van de dag. Het busje rijdt ons door naar de tempel en om half 7 staan we bij de poort. We zien al heel veel bussen staan, niet met toeristen maar met schoolklassen. We lopen door een prachtige park richting de tempel en we zien het gelijk: het is druk. We lopen om de tempel heen en zien aan de achterkant dat er bijna niemand is. Vanuit daar lopen we omhoog. Maar boven op de tempel, waar honderden grote stoepa’s staan (zie foto). Het lijkt op een grote bel. Maar dan begint het. Er komen een paar scholieren op ons af en vragen of ze met ons op de foto mogen. “Yeah sure” zeggen we. Na enkele seconden vraagt de volgende “Miss Miss can I take picture” en de volgende en de volgende en de volgende en de volgende. We kunnen nergens meer heen. Het is zo druk en we vallen zo op. We zien om ons heen dat de anderen van de groep er ook last van hebben. In het begin was het nog wel leuk, maar na een tijdje begint het vervelend te worden. We kwamen nota bene voor de Borobudur tempel! Als ik op een wonderbaarlijke manier toch nog paar fotos weet te maken zonder iemand te op gaan we naar beneden en lopen we stukje rond in het park waar niemand ons lastig valt. Om half 9 stappen we weer het busje in terug naar het hostel. In het hostel nemen we een ontbijtje en gaan dan bij het zwembad liggen. Het is zo gek idee dat we nog de hele dag voor ons hebben, maar tegelijkertijd ook al een goede dag erop hebben zitten. We besluiten toch nog maar even onze ogen dicht te doen. Rond een uur of drie gaan we weer op pad. Eerste stop: een simkaart zoeken. Ik heb niet echt kunnen slapen en was een beetje aan het googlen geslagen. Je kan voor heel weinig geld een simkaartje aanschaffen en dan heb je heel veel GB aan internet. Dat is een stuk goedkoper dan 3G aanzetten. Nu eerst nog een winkeltje vinden. Op internet had ik iets gevonden en we lopen er heen. Helaas hebben ze geen simkaartje. We lopen door en komen een telefoonwinkeltje tegen. En jahoor ze hebben er een. Voor 3,50 euro hebben we een simkaartje met 12GB aan internet. Ideaal!! De mensen in de winkel zijn heel lief en helpen ons waar nodig. Als alles werkt vraagt er een of we nog met hem op de foto willen… Yeah sure. Tot nu toe sprak niemand nog echt goed engels om te kunnen vragen waarom ze dat zo graag willen, maar daar kom ik later op terug. We hebben niet echt een plan en gaan een stukje lopen. Gister hadden we een deel van de Sultan zijn verleden gezien en we besluiten om naar het paleis te lopen. Als we daar aankomen blijkt het al dicht te zijn. Oh oeps. Er zitten wat mannen op de stoep die vragen waar we heen willen. Nu ben ik degene die wil doorlopen maar Jasper legt uit dat we naar het paleis wilden en dat het nu dicht is en we nu geen idee hebben. “Ik heb wel een idee” zegt de man. “Houden jullie van kunst?” We knikken en lopen met de man mee. Hij legt uit dat hij informatie geeft aan toeristen als het paleis open is en de omgeving goed kent. Ik vind het best wel spannend om hem zo achteraan te lopen zonder enig idee waar we belanden. We gaan een steegje in en Jasper vraagt zich hardop af of we nu worden vermoord. Maar we voelen ons niet onveilig en het gevoel zit goed en dat klopt ook want hij brengt ons naar een kleine artschool waar ze batique maken. Batique is een kunstvorm waar met wax wordt gewerkt op canvas of zijde. De jongen die de eigenaar is van de school laat ons zien wat hij allemaal heeft en worden gelijk verliefd op een kunstwerk die hij heeft gemaakt. We twijfelen of we het moeten nemen, maar hij doet ons een heel goed prijsvoorstel waardoor we het toch meenemen. Het meenemen is niet zo moeilijk. Hij vouwt het zijdedoek op en we hebben een klein pakketje. Daarna blijven we nog even plakken. Hij vraagt waar we hierna heen gaan en laten weten dat we best wel trek hebben. Aan de voorkant van zijn school staat een kraampje waar ze Javaanse snacks verkopen. Hij neemt ons mee en we mogen van alles proeven. Ik eet daar de beste Pisang Goreng die ik ooit in mijn leven heb gegeten. We hebben een super leuk gesprek. Over zijn leven en Java en de mensen en de cultuur en ik vraag hem dan ook waarom iedereen met ons op de foto wil. “Westerlingen staan voor wijsheid en succes. Als je aan je familie en vrienden kan laten zien dat jij met zo’n iemand op de foto bent geweest dan is dat echt heel bijzonder. Daarbij bewonderen ze jullie ook omdat jullie veel reizen en de wereld zien en verdiepen in andere culturen terwijl sommige van ons niet eens buiten het eigen dorp is geweest” vertelt hij. We hebben dus heel wat mensen blij gemaakt vandaag en staan misschien wel op honderden instagrams/facebooks of plakboeken. Gek idee. Als we afscheid nemen en willen betalen laat hij weten dat hij betaalt. We kijk hem verbaasd aan maar hij wil absoluut niet dat wij betalen en ik denk dat deze hele middag een van de leukste en spontaanste is van Java. We lopen verder richting een straat met grote markt en eettentjes en worden aangesproken door een man. Hij heeft in Nederland gewoond en spreekt aardig Nederlands. Na een leuk gesprek wijst hij een tentje aan waar we kunnen eten daarna bestellen we een grab en gaan terug naar het hostel. Morgen weer vroeg op want we gaan naar onze volgende bestemming: Malang

Dag 26: zondag 19 maart

De grab taxi zet ons om 6.30 uur keurig af bij het treinstation. De trein vertrekt om 7.30 uur en na een reis van 8 uur komen we aan in Malang. Het hostel is nog geen 10 min lopen en we merken alletwee voor het eerst dat we met de tas op de rug lopen. Elke keer hadden we wel een taxi of een motor of wat dan ook. Gek idee dat we na 4 weken pas echt die tas op de rug hebben. Ons hostel is gevestigd op het dak van een hotel en bestaat uit kleine bamboo hutjes. Super leuk. Via internet hadden we een leuke tour gezien van drie dagen die ons brengt naar de twee bekendste vulkanen van Java. De Bromo en de Ijen. Het is alleen wel zo. Hoe meer mensen we vinden voor de tour hoe goedkoper het wordt. We horen wat Nederlanders praten over een tour en raken met ze aan de praat. Een jongen heeft nog totaal geen plan en zoekt de goedkoopste oplossing, een meisje en een jongen/zus en broer willen de tweedaagse tour doen bij de zelfde organisatie. Nu hadden we een goed plan bedacht vonden we zelf. Het enige wat wij extra hebben is een dagtour in de omgeving en een overnachting. Broer en zus gaan snachts rijden en dan naar de Bromo en vervolgens naar de Ijen. Vanaf de zonsopgang is ons programma hetzelfde. We wilden een deal maken dat we de tour vanaf de zonsopgang combineren en met zijn allen verdergaan in een auto en goedkopere prijs. De organisatie zit beneden in het hotel en we lopen er heen. We stellen ons idee voor. Het meisje begrijpt wat we willen maar ze moet eerst overleggen met haar baas. We kunnen over een uur terug komen. Na een uur begint de drama. Het is allemaal heel ingewikkeld en de prijzen kunnen niet goedkoper. De jongen haakt al af en we zijn dus alleen nog met broer en zus. We raken in discussie want ja hoe kan het niet goedkoper zijn als we twee dagen met auto gaan ipv twee autos. Maar ze houdt voet bij stuk. Als zus vraagt of ze de baas mag spreken belt het meisje haar baas op die ineens druk is met familie en geen tijd heeft. Broer en zus haken ook af en willen ergens anders boeken. Wij blijven nog over. We kijken elkaar aan en denken alletwee hetzelfde. Dit was al van het begin het plan, kon het goedkoper oke prima zo niet dan niet. Het meisje wordt alweer vriendelijker en we begrijpen haar ook wel. 5 Nederlanders die met elkaar overleggen en moeilijk zitten te doen terwijl zij alleen doet wat haar baas heeft opgedragen. Ze legt uit wat we allemaal gaan zien en zijn tevreden met het plan. Ze vraagt of nog moeten avondeten en als we Ja knikken geeft ze ons een tip. We komen terecht in een authentiek restaurant waar wordt gezongen in het Indonesisch en wordt gedanst. Ook hier zijn de mensen heel vriendelijk en de kaart wordt zelfs in het Nederlands uitgelegd. Na echt heerlijk te hebben gegeten lopen we terug naar het hostel en gaan we slapen in het bamboohutje.

Dag 27 – maandag 20 maart

Als we onze chauffeur ontmoeten, hebben we direct een goed gevoel. Er werd ons verteld gister dat de chauffeur “a little bit English” spreekt, maar zoals het er nu naar uitziet is dat niet waar. Hij spreekt goed Engels. We stappen in de auto en we gaan naar de eerste stop: the bird and flowmarket. Na een rondje te hebben gelopen, zijn we misselijk. Er zitten wel tientallen vogels met zijn allen in een klein kooitje. Kittens, aapjes, puppys alles zit (wel apart) in een kleine kooi. Ik heb bijna de neiging om een vogelkooi te kopen en dan de vogels vrij te laten maar ik heb geen idee of ze die vrijheid wel overleven. We rijden daarna door Malang heen en zien veel koloniale huizen. Malang is een belangrijke stad geweest in de koloniale tijd. Net buiten Malang stoppen we bij een tempel waar een schoolklas staat. De docent spreekt ons aan en als hij hoort dat we uit Belanda (Nederland) komen begint hij NL te praten. Super leuk. Hij legt uit dat dit studenten zijn van de universiteit van Malang en dat ze toerisme studeren. Hij vraagt aan zijn klas wie ons een korte uitleg wil geven over de tempel in het engels dan. De klas is muisstil en ze duwen allemaal elkaar, niemand durft. Haha ondertussen staan wij daar breed lachend een beetje te wachten en uiteindelijk komt een meisje naar voren die heel zenuwachtig begint te vertellen. Maar eerst laat ze weten dat ze ons ontzettend knap vindt. Haha wauw oke dan. We begrijpen alles wat er wordt gezegd maar ze blijft continue zeggen dat ze zenuwachtig is en wij maar zeggen you are doing fine. Na afloop spreken we de docent nog even en zien we dat het meisje een traantje wegpinkt van de zenuwen. We hebben zo met haar te doen, want ze was echt goed. Als de docent vraagt of we het goed vinden om op de foto te gaan zeggen we natuurlijk weer yeah sure. We vragen het meisje of ze in het midden komt staan tussen ons in en ik heb bijna het idee dat ze weer moet huilen daarvan haha. We nemen afscheid en gaan door naar een theeplantage op een berg. We krijgen een rondleiding door de fabriek en mogen zelfs rauw theebladeren even proeven. Daarna krijgen we een kopje verse thee en lopen we een rondje over de plantage. Het komt echt met bakken uit de lucht maar de vrouwtjes werken gewoon door. (wij lopen wel onder een paraplu) Zij plukken theebladeren en als hun zakken vol zijn, lopen ze naar een punt waar ze alles legen. In zon zak gaat 5 kilo theebladeren en ze hebben er op zijn minst 3 aan hun lichaam hangen en ze dragen er ook een op hun hoofd. Deze vrouwen zijn zo ongelooflijk sterk. De mannen werken in de fabriek en sorteren de thee. Ik vraag aan onze gids waarom de vrouwen het zware werk doen en we krijgen te horen dat dat is om het theeplukken heel secuur moet en dat vrouwen daar beter in zijn. Na deze indrukwekkende beleving rijden we door richting onze eerste overnachtiging. De overnachtiging is bovenop een berg en het is er echt koud. Als we uit de auto stappen in onze zomerkleren staan er gelijk al drie verkoop meneertjes die mutsen en jassen verkopen. In de hotelkamer kleden we ons warm aan en gaan even relaxen op bed. We gaan na het eten vroeg slapen want we worden om 3.30 uur opgehaald voor de sunrise tour van de eerste vulkaan: de bromo.

Dag 28 – dinsdag 21 maart

“Shit, Shan wordt wakker het is 3.30 uur geweest”. Ik zit gelijk rechtop in bed totaal in de war. “Heh maar hoe kan dat” vraag ik “We hebben twee wekkers gezet om 3.00 uur”. Jasper kijkt me aan en zegt dan “Ehm ja die heb ik alletwee uitgezet om 3.00 uur.” Niet heel erg gecharmeerd van deze actie staan we alsnog binnen 5 min buiten en zien we onze chauffeur al over het terrein lopen. Common lets go roept hij naar ons. We worden in een Jeep gezet en rijden door een donker hobbelig landschap. Na een tijd rijden we omhoog en zijn we bij een punt gekomen wat ons uitzichtspunt moet worden. We moeten nog een klein stukje lopen en zien dan het platform waar best al wat mensen zich hebben verzameld. Ze zitten/staan allemaal aan een kant dus in eerste instantie denken we dat daar dan ook de bromo te zien is. Als we op maps.me kijken zien we dat de bromo ergens anders ligt dan waar de meeste nu staan en we vinden een perfecte plek. Het is donker en koud en mistig maar met een beetje geluk gaat dat goed komen als de zon gaat schijnen. We wachten en wachten en wachten maar er gebeurd helemaal niks behalve dat we het lichter zien worden. De mist blijft hangen. We zien op internet dat de zon om 5.30 opkomt maar om 5.45 uur zien we nog steeds geen zon of vulkaan. Het platform wordt ook steeds beetje leger en enkele keer vangen we een glimps op van de vulkaan. Om 6.00 uur is het tijd om terug te gaan naar de Jeep en die brengt ons naar beneden. Halverwege wordt het uitzicht steeds beter. We zaten gewoon veel te hoog. We balen een beetje dat onze chauffeur niet had gezegd dat als het te mistig was we gewoon naar beneden moesten komen. Maar goed. We stoppen nog wel zodat we een paar foto’s kunnen maken daarna rijden we naar de Sea of Sand. Vanaf hier kun je te voet naar de vulkaan lopen. We hebben verhalen gehoord dat het best wel zwaar is om de bromo te lopen maar we hebben nergens last van. We zijn zelfs binnen 35 minuten al boven. We hebben een mooi uitzicht maar we hebben last van de zwavelrook en gaan dan na 10 min weer terug. Om 8.30 uur zijn we weer terug in het hotel en hebben we nog even tijd om te ontbijten en te douchen voordat we weer doorgaan. We hebben een rit van ongeveer 5,5 uur en we kletsen lekker met onze super leuke chauffeur. We komen aan in een super mooi hotel met een zwembad en gaan daar dan ook even lekker relaxen. Die luxe zagen we even niet aankomen. We eten buiten de deur voor 1 euro nota bene en gaan weer vroeg slapen. Morgen gaat de wekker om 2.30 uur (jongens wat een tijden!!!) en gaan we de Ijen vulkaan beklimmen. Die een stuk zwaarder schijnt te zijn dan de Bromo.

 

5 Antwoorden

  1. Wauw, wat een verhaal weer. Jullie zijn lekker actief bezig en zien een heleboel.
    Ben benieuwd wat er nog volgt.

  2. Gottegot, het is maar goed dat ik er een glas witte wijn bij had, want ik heb de laatste tijd niet zo’n vermoeiende tocht meegemaakt als Shannon zo beeldend heeft beschreven. Maar dat het een feest was , is wel duidelijk. Op mijn iPhone had ik jullie wel gevolgd, maar de werkelijke beschrijving is de invulling van een fantasie. Ik bewonder jullie avontuurlijke belevenissen en vooral ook doorzettingsvermogen. Maar bovenal natuurlijk de beschrijving , die wij daarover hebben ontvangen. En mooi dat Jasper je toeverlaat is.

  3. Suuuuper!!! (korte versie)

  4. Carla Schouten

    Goedenmiddag lieve reisvrienden,

    Weer heel apart hoor jullie belevenissen., snap ook dat het soms echt heel vermoeiend kan zijn hihi! Echt een andere wereld daar! Ben benieuwd naar de foto’s!
    Liefs uit een voor onze begrippen warm Nederland! Ciao!

  5. Carla Schouten

    Goedenmorgen reisvrienden, ik had natuurlijk weer niet goed gekeken! Prachtige foto’s, vooral die “”klok” vind ik heel speciaal!
    Het plezier straalt van jullie af! Geniet lekker van jullie vakantie en ik kijk alweer uit naar het volgende blog met fotos’ hihi!
    Liefs uit een warm Nederland! Ciao!

Laat een reactie achter